Binnen thema: Digitalisering & gebouwbeheer
Documentenoverzicht Bewaren

Verlies en herstel van natuurlijk klimaat in de architectuur

Onze standaard manier van bouwen in het Westen, en in toenemende mate in het Oosten, is het in stand houden van een bijna luchtdicht afgesloten, kunstmatig klimaat binnen een lichtgewicht glazen omhulling en met een hoge energievraag. Onze toekomst moet zich een andere manier van het maken van openbare ruimten eigen maken, gebruikmakend van een meer intelligente reeks van dynamische criteria. Vreemd genoeg, onze voorouders wisten hoe dit moest, maar de oneindig intrigerende subtiele kennis over hoe grote natuurlijk geventileerde gebouwen moeten worden gemaakt is verdwenen, met als dieptepunt een internationale campagne met een verrassend sinistere oorsprong, om binnen elke klimaatzone een koel gematigd klimaat te realiseren.

In 1621 verklaarde Robert Burton, de zelfbenoemde expert op het gebied van “Melancholie” in wanhoop: “We verafschuwen alles wat goedkoop is….Deze lucht die we inademen is zo gewoon, we bekommeren er ons niet om; alleen datgene brengt ons geluk wat kostbaar is [1].” De interesse in “lucht” had zich ontwikkeld tot een bredere fascinatie voor circulatie in de atmosfeer, de “geschiedenis van het weer” (wat we “klimaat” noemen), en het zichtbare effect op onze fysieke en intellectuele kracht. Deze constante onderdompeling in lucht, het onvermijdelijke verschijnsel van “bestaan” in lucht, heeft gedurende meer dan twee millennia onderzoekers bezig gehouden. Gedurende de laatste zeventig jaar zijn we gewend geraakt om in volkomen kunstmatige omgevingen in glazen openbare gebouwen te verblijven, die geen acht slaan op het buitenklimaat. De lucht “die we inademen” is mechanisch gekoeld, ontvochtigd, opnieuw bevochtigd, verwarmd en wordt naar ons toegeblazen met een eindeloze reeks van ventilatoren met zeer hoge kosten voor elektrische energie.

11
16
Thema'sGroepenDeelnemersProjectenOver TVVL